Γιατί ο Veganism και οι εμπρηστικές βόμβες δεν αναμιγνύονται

Σε μια πρόσφατη δημοσίευση στο La Chola blog, η brownfemipower χρησιμοποιεί την εμπειρία και τη γνώση της για τον φεμινισμό και τα άλλα κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης για να εξηγήσει «γιατί οι εμπρηστικές βόμβες δεν πρόκειται να λειτουργήσουν» – (“why fire bombing will not work.”). Η ανάλυση της αγγίζει πολλούς από τους λόγους για τους οποίους δεν υποστηρίζω τις εμπρηστικές βόμβες, και γενικά το ALF (animal liberation front -μέτωπο απελευθέρωσης των ζώων).

Όπως η bfp, πιστεύω ότι αυτό που χρειάζεται είναι πολιτιστική και κοινωνική αλλαγή, και συμφωνώ ότι αυτό απαιτεί ένα μαζικό κίνημα. Θεωρώ ότι η bfp εκφράζει σωστά το πώς λειτουργεί ο veganism κατά αυτόν τον τρόπο όταν γράφει:

Θεωρώ ότι οι διοργανωτές των δικαιωμάτων των ζώων πρέπει να εστιάσουν περισσότερο στην αλλαγή μιας κουλτούρας που δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη της τις ανάγκες των ζώων σε οποιοδήποτε επίπεδο. Παραδείγματος χάριν: γιατί όταν το 99% των ανθρώπων στις ΗΠΑ αγοράζουν ένα νέο προϊόν, δεν αναρωτιούνται, πώς αυτό το προϊόν έχει επιπτώσεις στα ζώα; Τα πράγματα θα άλλαζαν για τα ζώα εάν αυτό *ήταν* ένα από τα πρώτα ερωτήματα που θα υποβάλλονταν;

Προφανώς, ο veganism έχει πάρα πολύ να κάνει με την ανάδειξη αυτού του ερωτήματος σε ένα από τα πρώτα πράγματα που οι άνθρωποι εξετάζουν. Δηλαδή ο veganism μας προκαλεί να αμφισβητήσουμε την κουλτούρα της ανθρώπινης υπεροχής, η οποία ενισχύεται από την διάκριση προς τα ζώα(speciesism) και το προνόμιο που προέρχεται από την εκμετάλλευση άλλων ζώων. Αυτή η vegan προσέγγιση μπορεί να αντιπαραβληθεί με την αντιπαραγωγική χρήση της βίας. Όπως εξηγεί η bfp:

Η αλλαγή των πολιτιστικών πεποιθήσεων δεν συμβαίνει με τις εμπρηστικές βόμβες. Η βία ως στρατηγική δεν έχει ΠΟΤΕ αλλάξει τις πολιτιστικές πεποιθήσεις προς το καλύτερο. Αντίθετα, όπως πολλές μετα-αποικιακές και ριζοσπαστικές έγχρωμες γυναίκες ακτιβίστριες θα υποστήριζαν, αυτή στην πραγματικότητα *ενισχύει* τις πολιτιστικές πεποιθήσεις, μετατρέποντας αυτό που κάποτε ήταν ένα ελάχιστα δυσάρεστο πολιτιστικό πρότυπο που θα μπορούσε να αγνοηθεί ή «να συμβεί» μόνο σε ορισμένους χώρους για να διαχωρίσει αυτούς που παραπονούνται, σε ένα πρότυπο που επιβάλλεται σοβαρά (και συνήθως βίαια) και αστυνομεύεται ιδιαίτερα στο όνομα «του να δείξουμε αλληλεγγύη» ενάντια στη βία.

Νομίζω ότι ένα καλό παράδειγμα για το πώς η βίαιη δράση δεν αλλάζει τις πολιτιστικές πεποιθήσεις, και για το πώς μπορεί να τις ενισχύσει, μπορεί να βρεθεί στις απόψεις των Λευκών, ανδρών συγγραφέων Derrick Jensen και Peter Gelderloos. Και ο Jensen και ο Gelderloos επικροτούν την βίαιη δράση εναντίον του ζωοτόμου, ενώ ταυτόχρονα εκφράζουν περιφρόνηση για τον veganism. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Πιστεύω ότι αυτό σχετίζεται πλήρως με το πώς η βίαιη δράση στοχεύει σε ένα άτομο του οποίου η εκμετάλλευση των ζώων θεωρείται «σκληρή» (δηλ., «κοινωνικά και πολιτιστικά απαράδεκτη συμπεριφορά»), ενώ δεν κάνει τίποτα για να αμφισβητήσει την κοινωνική και πολιτιστική αποδοχή της ανθρώπινης υπεροχής ή του speciesism. Δηλαδή οι Jensen και Gelderloos μπορούν να δειπνούν με την σάρκα μιας αγελάδας ενώ επιδοκιμάζουν την βομβιστική επίθεση στο σπίτι ενός ζωοτόμου επειδή οι ίδιοι δεν είναι «βάναυσοι» ζωοτόμοι και επομένως δεν αισθάνονται να είναι υπεύθυνοι ή ότι εμπλέκονται (στην εκμετάλλευση των ζώων).

Θεωρώ ότι αυτό είναι το είδος της λογικής που ενυπάρχει στους νόμους περί εγκλήματος μίσους, και ο λόγος που δεν αμφισβητεί την καταπίεση ή δεν καθιστά τους ανθρώπους ασφαλέστερους. Ένας ετερόφυλος Λευκός Χριστιανός άνδρας πολίτης των ΗΠΑ μπορεί να επιδοκιμάσει τη σκληρή καταδίκη ενός μέλους της Κου Κλουξ Κλαν χωρίς να του αμφισβητείται το προνόμιο του ετερόφυλου Λευκού Χριστιανού άνδρα πολίτη των ΗΠΑ. Οι πολιτιστικές πεποιθήσεις οι οποίες υποστηρίζουν τα συστήματα της καταπίεσης δεν αλλάζουν με νόμους ενάντια στα εγκλήματα μίσους, παρά μόνον τιμωρούν τις «σκληρότερες» ή πιο «βάναυσες» πράξεις μεμονωμένης συμπεριφοράς που υπερβαίνουν αυτό που είναι κοινωνικά και πολιτιστικά αποδεκτό. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εμπρηστικές βόμβες είναι ακριβώς μια vigilante* μορφή βιαίας επιβολής του νόμου.

Πίσω στην δημοσίευση της bfp, σκέφτομαι ότι θέτει ένα σημαντικό ψυχολογικό θέμα όταν γράφει , «ως γονιός, χρόνια πριν κατανόησα ότι πληγώνοντας τα παιδιά μου επειδή με πληγώνουν για «να τους διδάξω πως είναι να το νοιώθεις αυτό,» δεν έχει λειτουργήσει ποτέ ως γονική στρατηγική, ούτε μία φορά.»
*vigilante (κάποιος που τιμωρεί παράνομα κάποιον άλλο επειδή θεωρεί ότι παραβαίνει τον νόμο)

Αρχικό άρθρο μεταφρασμένο από τα Αγγλικά στα Ελληνικά από ecoChris.